ΟΙ ΑΝΕΞΙΤΗΛΟΙ ΛΕΚΕΔΕΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΩΝ

20/10/2011

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε στους πολίτες ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρθηκαν σε συναδέλφους τους έμποροι της πόλης, την ημέρα της μεγάλης απεργίας που συσπείρωσε το 100% σχεδόν των εργαζομένων και στο νομό μας.  

 Η μεγάλη πορεία, με τον πρωτοφανή της όγκο υπερασπίστηκε στο ακέραιο την αντίθεση των πολιτών στα μέτρα της κρίσης που οδηγούν στην εξαθλίωση και στην αβεβαιότητα τους πολίτες. Όμως κάποιοι, με τις ενέργειές τους θόλωσαν αυτή την εικόνα.

Δεν ήταν μόνο τα αυγά και οι ντομάτες που εκτοξεύθηκαν στις βιτρίνες των ανοιχτών καταστημάτων.

Κυρίως ήταν οι προπηλακισμοί, οι προσβολές, οι βρισιές και οι απειλητικές χειρονομίες που με τραμπούκικο, πρωτοφανή για την πόλη μας τρόπο που μάλιστα εκφράστηκε υπερηφάνως μπροστά στις κάμερες!  

Να είναι βέβαιοι πως δεν άρεσε σε κανέναν ο τρόμος στα μάτια της κινέζας που δέχτηκε βίαιη εισβολή στο χώρο της και τις απειλές «απεργού εμπόρου» να κλείσει «τώρα και γρήγορα» το κατάστημά της «γιατί θα…».

Ούτε τα σπασμένα φλιτζάνια και τα εκδικητικά αναποδογυρισμένα τραπεζοκαθίσματα με  τα οποία τιμώρησαν έτερο μαγαζάτορα, περικυκλώνοντας το κατάστημα και στολίζοντας τους πελάτες του με την λέξη «κοπρόσκυλα»!

Κανείς δεν επικρότησε το γιουχάισμα, τις χειροδικίες, τα μαχαίρια, τις μαγκιές πεζοδρομίου και τους λοιπούς εκτροχιασμούς που τελικά κακοποίησαν  το πνεύμα της απεργιακής ημέρας.

ΔΕΙΤΕ VIDEO ΕΔΩ:
http://www.serrestv.gr/tv/musicvideo.php?vid=7a9230cad

Ο Εμπορικός Σύλλογος των Σερρών να είναι σίγουρος πως με αφορμή αυτές τις εικόνες, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αναρωτήθηκε γιατί η ηγεσία του επέτρεψε ή ανέχθηκε (και ίσως ενθάρρυνε υποστηρίζουν κάποιοι;) τέτοιες μεθόδους «αναγκαστικής συμμόρφωσης».

Η απεργία είναι δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο. Παραμένει όμως και ατομική επιλογή η υιοθέτηση συλλογικών αποφάσεων. Η απεργία, δεν επιβάλλεται. Το αντίθετο, νομίζουν μόνο οι συνδικαλιστικά ανώριμοι και ανεπαρκείς.

Φυσικά και υπάρχουν πάντα αυτοί που θα σκεφτούν να επωφεληθούν οικονομικά από τέτοιες απεργίες. Οι κουτοπόνηροι που θα επιζητήσουν το κέρδος όταν όλοι οι άλλοι αγωνίζονται. Όπως κι αυτοί που διαφωνούν με την απεργία.

Είναι όμως ενδεδειγμένοι και αποτελεσματικοί τρόποι απομόνωσής τους ο εκφοβισμός, οι δημόσιες απειλές και ο βίαιος εξαναγκασμός; 

Μάλλον είναι οι πιό ασφαλείς επιλογές για να θέσει κανείς υπό αμφισβήτηση και απαξίωση τα αιτήματα και τον αγώνα του και να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον του, θυματοποιώντας τους απεργοσπάστες.

Κι επειδή οι συμπεριφορές χτίζουν την εικόνα μας, μπαίνουν ερωτήματα:

Γιατί να έρθει αύριο ο πελάτης να φάει στο μαγαζί του απεργού που μόλις είδε στην τηλεόραση να βριζοκοπάει, να απειλεί και να γιουχαΐζει συνάδελφό του;

Γιατί να αποδεχτεί ως «δίκιο» τη φθορά ξένης περιουσίας στο βωμό μιάς 24ωρης κινητοποίησης;

Γιατί να επικροτήσει τον εκφοβισμό και τη ζουγκλοποίηση της ζωής της πόλης, ως μέθοδο καθημερινής συμπεριφοράς;

Κι ακόμη ακόμη, γιατί να συμπαθήσει έναν κλάδο που την πρώτη φορά που είπε να κάνει γενική απεργία, βγήκε στο δρόμο σαν εκδικητής και τιμωρός όχι αυτών που ευθύνονται για τα προβλήματά του, αλλά των συναδέλφων του;

Η Διοίκηση και ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου που ηγούνταν της «πορείας των αυγών» την ημέρα της απεργίας, θα πρέπει να μας πουν την άποψή τους για το θέμα των προπηλακισμών και των επεισοδίων.

Το ίδιο και το Επιμελητήριο Σερρών και η Ομοσπονδία Επαγγελματοβιοτεχνών και Εμπόρων.

Α.Π.

ΔΕΝ "ΔΩΡΙΖΩ" ΤΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΜΟΥ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ!!

• «Άραγε η απεργία είναι ο μόνος τρόπος διαμαρτυρίας του εργαζόμενου ή έγινε και ο συνδικαλισμός εξουσία, και του λείπει η φαντασία; (ναι, ναι!!)» αναρωτιόταν η στήλη της περασμένης Τρίτης, στο σημείωμά της με θέμα: Το τέλος των «κλασικών» απεργιών Ή Γιατί να «δωρίσω» το μεροκάματό μου στο κράτος και τον εργοδότη που με απαξιώνει;
• Και μια και δώσαμε ραντεβού για σήμερα να συνεχίσουμε την κουβέντα μας πάνω στο θέμα, μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις μου.

• Αλήθεια, γιατί τα συνδικάτα δεν καλούν σε ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ συλλαλητήρια και πορείες διαμαρτυρίας τους εργαζόμενους και μη;
• Η αντίθεση του εργαζόμενου σε μέτρα, αδικίες και στερήσεις επιβαλλόμενες ανάλγητα και καθ` υπόδειξη, ΔΕΝ μπορεί να εκφράζεται ΜΟΝΟ τις ώρες που αυτός θα εργαζόταν και αφού χάσει λόγω συμμετοχής και το πολύτιμο για την επιβίωσή του μεροκάματο!

• Είναι διαπιστωμένη η απροθυμία των εργαζόμενων σε απεργίες, κυρίως για το τελευταίο. Όπως διαπιστωμένη και η (ως εκ τούτου) «απενοχοποίηση» του όρου απεργοσπάστης,
• την ίδια ώρα που τα συνδικάτα δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται πως με τις επαναλαμβανόμενες και πυκνές προσκλήσεις σε απεργιακές κινητοποιήσεις, βάζουν σε κίνδυνο και τα τελευταία υπολείμματα της παρεμβατικής αξίας και δύναμής τους στο εργατικό κίνημα.

• Κινητοποιήσεις χωρίς συμμετοχή, είναι άσφαιρα πυρά που συνοδεύονται και από πολλά ερωτηματικά αναφορικά με τους «στόχους» και τη σκοπιμότητά τους.
• Ποιός είπε πως η φωνή του εργαζόμενου, πρέπει να ακολουθεί ωράρια «εργασίας»; Δεν ακούγεται μια χαρά και το …απόγευμα; Ίσως και δυνατότερα!

Το έγραφα και προχθές. Πίστευα και πιστεύω πως οι 24ωρες απεργίες στον δημόσιο & ιδιωτικό τομέα, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα υπέρ των εργαζόμενων, ούτε και αποτελούν μέσο πίεσης προς το κράτος και τον εργοδότη.
Το μόνο που κάνουν είναι μία σημαντική οικονομία στα εργοδοτικά και κρατικά (ανεξέλεγκτα από τους πολίτες) Ταμεία, στα οποία οι απεργοί, «χαρίζουν» την ημέρα εκείνη τα πολύτιμα μεροκάματά τους.

• Θα μου φαινόταν εξαιρετικό το να «απεργούμε» αλλιώτικα!
• Σκέφτομαι για παράδειγμα εμάς του δημοσιογράφους. Το ξανάγραψα. Δεν μπορούμε να στερούμε την πληροφόρηση από τους πολίτες, απέχοντας από την καταγραφή των γεγονότων.
Φανταστείτε λοιπόν: Εργαζόμαστε την ημέρα της «απεργίας» και το δηλώνουμε, φορώντας για παράδειγμα εμφανές διακριτικό διαμαρτυρίας, (χρήσιμο στην TV).
Το «απεργιακό» μεροκάματο εκείνης της ημέρας όμως, το καταθέτουμε σε Λογαριασμό αλληλεγγύης υπέρ ενός κάθε φορά επιλεγμένου από το συνδικάτο μας «παραλήπτη», του (ουκ ευκαταφρόνητου) ποσού που θα συγκεντρωθεί.
Θα μπορούσε να είναι ένα Νοσοκομείο, μία Στέγη Ηλικιωμένων, ένα Σχολείο και πολλά άλλα!

• Σας φαίνεται ωραίο; Κι εμένα!
• Και μαζί, πράξη με πολλαπλούς συμβολισμούς και δυνατά χτυπήματα σε ό,τι και όποιους, αφού μας έκαναν διαβρωμένους και απαθείς, τώρα επιχειρούν να μας κάνουν και φτωχότερους!

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ "ΚΛΑΣΙΚΗΣ" ΑΠΕΡΓΙΑΣ?

• Πού αλλού πέραν της απαξίωσης των συνδικάτων, των συνδικαλιστών, ακόμα ακόμα και αυτής της ίδιας της απεργίας (του πιο ισχυρού όπλου των αδικημένων εργαζόμενων), μπορεί να οδηγούν οι επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις σε απεργίες, παρά την χαμηλή συμμετοχή;
• Κι ακόμη παραπέρα, με πόση ασφάλεια μπορεί κάποιος να οδηγήσει στην απενοχοποίηση του απεργοσπάστη και στην κοινωνική απάθεια, παρά σέρνοντας έναν κλάδο σε συνεχείς απεργίες χωρίς αποτέλεσμα; Δείχνει αποδεδειγμένα η τέλεια συνταγή!
Πίστευα και πιστεύω πως οι 24ωρες απεργίες στον δημόσιο τομέα, δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα υπέρ των εργαζόμενων, ούτε και αποτελούν μέσο πίεσης προς το κράτος-εργοδότη.
Το μόνο που κάνουν είναι μία σημαντική οικονομία στα κρατικά (και ανεξέλεγκτα από τους πολίτες) Ταμεία, στα οποία οι απεργοί, «χαρίζουν» την ημέρα εκείνη τα πολύτιμα μεροκάματά τους.

• Και αυτό ήδη το έχουν αντιληφθεί οι περισσότεροι, που διακρίνοντας ματαιότητα στο κάλεσμα του συνδικάτου τους σε απεργία, προτιμούν να «εργαστούν» και να βάλουν τα χρήματα στο δικό τους πορτοφόλι, το οποίο τουλάχιστον ξέρουν και πώς το διαχειρίζονται.

• Ο δημόσιος τομέας στο μέγιστο μέρος του, είναι ήδη γονατισμένος παραγωγικά (για να εξηγηθούν και τα εισαγωγικά που έβαλα στο «εργαστούν» λίγο παραπάνω). Οι συνήθεις ρυθμοί του είναι έτσι κι αλλιώς χαμηλοί. ΤΙ ζημιά να του κάνει μία 24ωρη αποχή των εργαζόμενων σ` αυτόν, (ακόμη κι αν πρόκειται για εφοριακούς ή τελωνιακούς);
• Το ίδιο πιστεύω και για τον ιδιωτικό τομέα και τις απεργίες «μικρού μήκους».
• Η εύκολη προκήρυξή τους, ερμηνεύεται πιά από την πλειοψηφία των εργαζόμενων σαν αβασάνιστη απόφαση «συνδικαλιστών» και αποξενωμένων από τις κοινωνικές ανάγκες και βουλήσεις «συνδικάτων»! Γι` αυτό και δεν ακολουθούν.

Άραγε η απεργία είναι ο μόνος τρόπος διαμαρτυρίας του εργαζόμενου ή έγινε και ο συνδικαλισμός εξουσία, και του λείπει η φαντασία; (ναι, ναι!!)

• Τον ίδιο προβληματισμό έχω και για τις απεργίες του δικού μου κλάδου, των δημοσιογράφων.
• Το είχα γράψει στο profil μου στο Facebook την παραμονή της τελευταίας μας κινητοποίησης, στις 4/5/10: «ΑΠΕΡΓΩ αύριο, αλλά ΔΙΑΦΩΝΩ με την πλειοψηφία της ηγεσίας του συνδικάτου μας, να απεργούμε οι δημοσιογράφοι ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ με τους άλλους κλάδους. Η ΣΙΩΠΗ μας τέτοιες ώρες, ποιόν ΒΟΛΕΥΕΙ»?!
• Λίγες ώρες αργότερα οι Ενώσεις Συντακτών αναγκάστηκαν υπό το βάρος και την ανάγκη για ενημέρωση που προέκυψε από το έγκλημα στην Μarfin με τους τέσσερις νεκρούς, να αναστείλουν την απεργία μας.
• Την ίδια στιγμή, αισθανόμουν χάλια για τη δικαίωση της διαφωνίας μου, και ευχάριστα που έβλεπα πιά να συζητούν όλοι το ίδιο θέμα!

--------------------------------------------------------------------

• Στη στήλη της Πέμπτης, θα συνεχίσουμε την κουβέντα μας πάνω στο θέμα, αναζητώντας ουσία και αποτέλεσμα, στους τρόπους διαδήλωσης της αντίθεσης και της δυσαρέσκειάς μας στα παλαβά και ανήκουστα του άρρωστου κράτους μας!

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΑΠΛΗΡΩΤΟΙ!

• Τελειώνει ο Φεβρουάριος και αυτοί έχουν να πληρωθούν τις δεδουλευμένες εφημερίες του Νοεμβρίου ακόμη, όπως και τις αναδρομικές αυξήσεις του πρώτου 8μήνου της περασμένης χρονιάς!
• Μιλώ για τους γιατρούς του Νοσοκομείου μας, που βρίσκονται εδώ και εβδομάδες σε επίσχεση εργασίας, χωρίς να λύνεται το πρόβλημά τους.

• Όπου «επίσχεση εργασίας» σημαίνει σύμφωνα με το νόμο πως: «ο εργαζόμενος απαλλάσσεται από την υποχρέωσή του περί παροχής εργασίας, δικαιούμενος παράλληλα τις αποδοχές του για το χρονικό διάστημα αποχής του, μέχρι την αποπληρωμή των οφειλομένων από τον εργοδότη».

• Θα μου πείτε, είναι η πρώτη φορά που το ακούμε αυτό για γιατρούς Νοσοκομείου;
• Όχι, αλλά το ξεχωριστό της περίπτωσης, είναι πως οι του δικού μας, είναι οι μοναδικοί στην Ελλάδα που δεν πληρώθηκαν αυτά που τους οφείλονται!!!

• Γιατί; Διότι όπως εξήγησε στη στήλη ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος των Νοσοκομειακών γιατρών των Σερρών Θεόφιλος Καλλινικίδης (φωτό πάνω):
• «Ιδιαιτερότητες προθεσμιών στην καταχώρηση και αποστολή των σχετικών στοιχείων από την πλευρά της Νομαρχίας, όσο και οι ρυθμοί ολοκλήρωσης των καταστάσεων υπερωριών από την πλευρά του Νοσοκομείου, προκάλεσαν ανωμαλίες στη ροή της αναγκαίας για την έγκριση των δεδουλευμένων μας γραφειοκρατίας».

• 
  
• Πόσο δύσκολο είναι αλήθεια να τροποποιηθούν κάποιες διαδικασίες ώστε να μην ταλαιπωρούνται εργαζόμενοι και να φτάνουν σε κινητοποιήσεις, για να πάρουν το «ψωμί που ήδη πλήρωσαν»;
• Εκτός κι αν μας αρέσουν τόσο οι πανελλαδικές πρωτιές και τις κυνηγάμε, ακόμη κι αν είναι αρνητικές!

ΦΩΤΟ: Α.Π. - Καθρέφτης